തിരക്കേറിയ നഗരത്തിന്റെ ഫൂറ്റ് പാത്തില് കൂടി അതി വേഗം നടന്നു നീങ്ങുമ്പൊള് സരളയുടെ മനസില് വ്യക്തമയ ഒരു ലെക്ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയതെ ഉള്ളൂ എങ്കിലും നഗരം ഉണരുന്നതു എത്ര വേഗത്തിലാണെന്നോര്ത്തു അവള് അല്ഭുതപ്പെട്ടു. അനുസ്യൂതം ഒഴുകുന്ന വാഹനങളുദെ ശബ്ധം അവളുടെ കാതുകളില് ഒരു വിലാപഗാനം പൊലെ വന്നടിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത ഫാക്റ്റരിയിലെ പുകക്കുഴലില് നിന്നും ഉയരുന്ന പുക പണ്ടെങ്ങൊ അവള് പഠിച്ച കാളിയന്റെ കഥ അവളെ ഒര്മിപ്പിച്ചു. അന്നു ആ വിഷം വിഴുങ്ങാന് ഭഗവാന് ശിവന് ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ വെച്ചു നോക്കിയാല് താനും അതു തന്നെയല്ലെ ചെയ്യുന്നതു. മന്സിന്റെ അപഥ സന്ചാരം ഓര്ത്തപ്പൊള് അവള് അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി. ഭഗവാന് പരമ ശിവനെവിടെ, ഈ പാവം സരള എവിടെ..:)
അവളുടെ മനസു മുഴുവന് രാജുവിനെ കുറിചുള്ള ഓര്മകള് ആയിരുന്നു. അവണ്ടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം അവളുടെ നടത്തത്തിനു വേഗത കൂട്ടി. അവള് ജീവിക്കുന്നതു തന്നെ അവനു വേണ്ടി ആണെന്നു പറയുന്നതായിരിക്കും ശെരി. അവന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം കാണുമ്പൊള് അവള് തന്റെ സങ്ക്ദങളും വിഷമങളും എല്ലാം മറക്കും. അവനെ സ്കൂളില് ചേര്ക്കണം.അവസാനത്തെ ഒരു പിടി വള്ളിയാണു രാഘവന് സാര്.സാര് കൂടി കൈ മലര്തിയാല് പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും എന്നു അവള്ക്കു ഓര്ക്കാന് കഴിയുന്നില്ലാ.
ആആഹ്ഹ്..അമ്മോ…
കാലില് നിന്നും ഒരു മിന്നല് പാഞ്ഞു കയറുന്നതു പൊലെ അവള്ക്കു തോന്നി..അവള് താഴെക്കു നോക്കി..പെരുവിരല് ഏതൊ കല്ലില് തട്ടി നഖം ഇളകിയിരിക്കുന്നു.നഖം ഏകദേശം പറിഞ്ഞു പൊയി എങ്കിലും വിരലില് നിന്നും രെക്തം പൊടിയുന്നതെ ഉള്ളൂ. അവളുദെ ചുണ്ടില് വേദനിക്കുന്ന ഒരു പുന്ചിരി വിരിഞു.വിളറി വെളുത്ത തന്റെ ശരീരത്തില് നിന്നു എങനെ രെക്തം ഉണ്ടാകാന്.അവള് ഓര്ത്തു നൊക്കി..അതേ ..2 ദിവസം ആയി ശെരിക്കും ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടു..അവളുദെ കണ്ണുകളില് എവിടെയോ ഒരു വെദന ഉറഞു കൂടി…ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഏതോ ഏടുകളിലേക്കു അവള് പെട്ടെന്നു എടുത്തെറിയപ്പെടുക ആയിരുന്നു…
കരയല്ലെ കുട്ടീ.. ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലൊ.. കുഞ്ഞി കാല്വിരലുകളില് തലോടി കൊണ്ടു മുത്തശ്ശി അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പൊള് സരളയുടെ കുഞി കണ്ണുകള് നിറഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ ആ കണ്ണുകളില് ഉമ്മ വെചു കൊണ്ടു മുത്തശ്ശി അവള്ക്കു മറ്റൊരു രാജകുമരന്റെ കഥ പറയാന് തുടങ്ങി..
വ്യവസായ പ്രെമുഖന് രാമ വര്അമയുടെയും ജെയന്തി വര്മയുടെയും ഒറ്റ മകള് സരള വര്മ. വായില് സ്വര്ണക്കരണ്ടിയുമായി ജെനിച്ച പെങ്കുട്ടി .അവളുടെ ഏതു ആഗ്രഹങളും നിവര്ത്തിച്ചു കൊടുക്കാന് പരിചാരകര് എപ്പോളും രെഡി.സാഹചര്യങള് എപ്പൊളും മനുഷ്യനെ വഷളാക്കാറുണ്ടല്ലൊ..ചെറുപ്പത്തീലെ ശാഠ്യങള് പ്റായമാകുന്തോറും കുറെ കൂടി അവളില് ദ്റിടമാകുക ആയിരുന്നു. വീട്ടുകാരെ മുഴുവന് വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ദു സ്നേഹിച്ച യുവാവുമായി ജീവിക്കാന് ആരമ്ബിക്കുമ്പൊളും താന് പിടിച്ച മുയലിനു കൊമ്പു മൂന്നു എന്നു തന്നെയുള്ള ഭാവം ആയിരുന്നു അവളുടെ മുഖത്തു.ജീവിതത്തിന്റെ കടിനമായ യാതാര്ത്ത്യങള് മനസിലാക്കി തുടങിയപ്പൊളെക്കും തിരികെ പൊകാന് ആകാത്ത വിധം അവള് വീട്ടുകരില് നിന്നും അകന്നു കഴിഞിരുന്നു..
ചെറിയതെങ്കിലും സ്വര്ഗതുല്യമയിരുന്നു സന്ദീപും ഒതുത്ള്ള അവളുടെ ജീവിതം.കാലങള് കടന്നു പൊയി. അവരുടെ ജീവിതത്തില് പുതിയ ഒരു അതിഥി കൂടി എത്തി. രാജു—നക്ഷത്ര കണ്ണുകളുള്ള ഒരു രാജകുമാരന്.കാലം വളരെ പെട്ടെന്നാനു അവളുടെ ജീവിതത്തില് തിരിഞ്ഞു വീശാന് തുടങിയതു.
ലെന്ച് കഴിഞ്ഞു സുഖകരമായ ഒരു മയക്കത്തില് ആയിരുന്നു സരള.ഉറക്കത്തില്ങോ അവള് ഒരു ചെറിയ സ്വപ്നത്തിണ്ടെ താരാട്ടില് സ്വയം മറക്കുക ആയിരുന്നു.അവള് അനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദം അവളുടെ മുഖത്തു വ്യകതമായി നിഴലിച്ചിരുന്നു..
ട്രിങ് ട്രിങ് …ട്രിങ് ട്രിങ്...
ഉറക്കത്തിണ്ടെ താഴ്വരയില് എവിടെയൊ അവള് റ്റെലെഫൊണ് ശബ്ധം കെള്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും മധുരമായ സ്വപ്നത്തിന്റെ അവാച്യമായ സുഖം വിട്ടു പോകുവാന് അവള് ആഗ്രഹിച്ചില്ലാ.അവള് കുറുകി കൊണ്ടു തിരിഞ്ഞു കിടന്നു..
ട്രിങ് ട്രിങ് …ട്രിങ് ട്രിങ്...
ഇത്തവണ അവള്ക്കു എണീക്കാതെ നിവര്ത്തി ഇല്ലായിരുന്നു.. പകുതി മുറിഞ്ഞ സ്വപ്നത്തിന്റെ ദേഷ്യവുമായി അവള് റിസീവര് കാതൊടു ചെര്ത്തു..
“ഹെല്ലോ..”ഉറക്കച്ചടവോടു കൂടി അവള് സമ്സാരിച്ചു തുടങി..
“ഹെല്ലോ..സരള അല്ലെ??ഇതു സന്ദീപിന്റെ ഒഫ്ഫിസില് നിന്നാണു..”അപ്പുറത്തെ പുരുഷ സ്വരം കേട്ടപ്പൊള് അവളുടെ ഉറക്കം എവിടെയോ പോയി ഒളിച്ചു.
“അതേ..”അതി വേഗം മിടിക്കുന്ന നെഞ്ഞിന്റെ ശബ്ധം അയാള് കെള്ക്കാതിരിക്കാനെന്നൊണം അവള് റിസീവര് അകത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടു പതുക്കെ മറുപടി പറഞു..
“സന്ദീപിനു ഒരു ചെറിയ അക്സിടെണ്ട്.ഹൊസ്പിറ്റലൈശെട് ആണു..”അയാള് മറ്റെന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും അവള് ഒന്നും കെള്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലാ..യാന്ത്രികമായി നിന്ന അവളുടെ കൈകളില് നിന്നു റിസീവര് ഊര്ന്നു താഴെക്കു വീണു.റ്റബിളിന്റെ കലുകളില് അടിച്ചു നിന്ന റിസീവരിന്ടെ അപ്പുറത്തു നിന്നു അപ്പൊളും ഹെല്ലൊ ഹെല്ലൊ എന്നു പരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ജീവിതം അവള് ആദ്യമായി വെറുത്തു തുടങ്ങുക ആയിരുന്നു.സന്ദീപ് ഇല്ലാത്ത ജീവിതം ശൂന്യമായതു പൊലെ അവള്ക്കു തോന്നി തുടങി. ആധികം താമസിക്കാതെ തന്നെ വീടു ഒഴിയേന്ടി വന്നു.ഒരിക്കല് പൊലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആള്ക്കാര് കട ബാധ്യതകള് പറഞു വന്നപ്പൊള് അവള്ക്കു പിടിച്ചു നില്ക്കാനായില്ലാ.രാജു വിനെ ചെര്തു പിട്ചു ആഹാരതില് വിഷം ചെര്തിളക്കുമ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകളില് നിന്നു കണ്ണു നീര് ഊര്ന്നു വീണു രാജു വിന്റെ തലയെ നനക്കുന്നുന്ടായിരുന്നു…
“അമ്മയെന്തിന കീടനാശിനി മോന്റെ ചോറില് ഒഴിചെ?? അപ്പ പറഞ്ഞിട്ടുന്റല്ലൊ അതു കഴിച്ചാല് മോന് മരിച്ചു പോകും എന്നു.മോനു മരിക്കന്ടാ അമ്മേ.”
പെട്ടെന്നുള്ള അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു സരള വിറങ്ങലിചു പോയി.അവളുടെ വിരലുകള് നിശ്ചലം ആയി .രാജുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവന്റെ നെറ്റിയില് മതിവരാതെ ചുമ്പിക്കുമ്പോല് അവള് തീരുമാനിക്കുക ആയിരുന്നു..—ജീവിക്കുവാനുള്ള തീരുമാനം..
ജോലി തിരഞു കുറേ അലഞ്ഞു എങ്കിലും അവള് തളര്ന്നില്ലാ.. അവസാനം ലെഭിച ജോലി ഒരു കയറു ഫാക്റ്റൊറിയില് തൊണ്ടു തല്ലുന്നതു. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണുങള് ജോലി ചെയ്യുന്നതില് കൂടുതല് അവളെ കുറിച്ചു കുറ്റം പറയാന് സമയം കണ്ടെതിയപ്പോള് അവള് ഓര്ത്തതു രാജു വിനെ കുറിചു മാത്രം ആയിരുന്നു..അവനു 5 വയസായിരിക്കുന്നു.ഈക്കൊല്ലം അവനെ സ്ഖൂലില് ചേര്ക്കണം. കുറച്ചു പൈസയുടെ കുറവുണ്ടു..
ബൊവ് ബൊവ്…പട്ടിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കുര കേട്ടു അവള് ചുറ്റും നോക്കി..
ഓഹ്..താന് രാഘവന് സാറിന്റെ വീട്ടില് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ആലോചിച്ചു നടന്നപ്പൊള് സമയം പോയതറിഞില്ലാ.സര് പൂമുഖത്തു തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ..
“ഓഹ്ഹ്..സരളയോ??എന്താ പ്രെത്യെകിച്ച്??”..രാഘവന് സാറിന്റെ കടുപ്പമുള്ളതെങ്കിലും സ്നേഹം നിറഞ സ്വരം.ആ അധ്യാപകന് തന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട ശിഷ്യയെ ഒന്നു കൂടി കണ്ണു നിറയെ കാണുക ആയിരുന്നു.തെല്ലു ജാള്യതയൊടു കൂടി ആണെങ്കിലും ആവശ്യം പറഞ്ഞപ്പൊല് രാഘവന് സാറിന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു..ആ വലിയ മനുഷ്യന് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടിയുടെ താടിയില് സ്നെഹതൊടെ പിടിചുയര്ത്തി.അവിടെ അവളുടെ കണ്ണുകളില് അയാള് ഒരു വലിയ തിരയിളക്കം കാണുന്നുന്ടായിരുന്നു..
വീട്ടിലെക്കു തിരികെ നടക്കുമ്പൊള് അവളുടെ മനസു വലരെ ശാന്തമായിരുന്നു.പക്ഷെ എന്തിനെന്നറിയില്ല അവളുടെ മിഴികള് ശുഷ്കിച്ച അവളുടെ കപോലങളെ നനച്ചു കൊണ്ടെ ഇരുന്നു….
No comments:
Post a Comment